извадоци од -‘‘Ноуменологија на телото‘‘

Постои нешто што има облик,
Родено пред небото и светот,
Она што е извор на сето раѓање, коешто и
Самото себе се родило
Тивко, неуморно
Што настанува и нестанува, гради се и разградува,
Плодоносно, расцутено
Коешто нема име, а може точно да се нарече
‘‘Тело‘‘.

‘‘Понекогаш, сопствената крв ја слушам, што ме чува,
Како чешма што во смртен ритам, истечува.
Се излева, слушам, заминува крвта моја драга,
И залудно телото го допирам – од рана, ни трага.‘‘

Ф.М.